Zwak punt

Op 19 juni 2010 scheurde ik tijdens het volleyballen de enkelband van mijn rechtervoet bijna compleet af. Het scheelde maar een haartje of hij was helemaal door.

Maandenlang duurde het herstel. Pas in november van dat jaar kon ik voor het eerst weer op het veld staan in de zaalvoetbalcompetitie. ,,Ja, het zal altijd een zwak punt blijven”, zei die ouwe toen. Ik dacht dat het wel zou meevallen. Voetballen deed ik op het laagst mogelijke niveau. En ook bij beachvolleybal ontsteeg ik dat niveau niet.

Nu, bij het hardlopen vier jaar later, moet ik eindelijk weer aan die woorden denken. De afgelopen weken heb ik af en toe last van mijn enkel. Als het harder gaat dan op rustig duurtempo, voel ik mijn enkel pijn doen, net zo een lijn onder het uitstekende enkelbeen.

Vandaag ook weer. Er stond 10 kilometer op het schema bij de Maliskampse Bosloop, een lokaal ommetje waarop nog geen 80 man afkwam. Na 3,5 kilometer kittig tempo speelde mijn enkel weer op. Ik gaf het nog 500 meter de tijd, maar op 4km besloot ik na de eerste omloop de pijp maar aan Maarten te geven. Ik ga mijn enkel even rust geven. Een weekje niet hardlopen geeft hopelijk die boost die hij nodig heeft.

Positief aan het rondje is wel dat ik zie dat er nog veel in zit bij het lopen. Mijn snelste 10 ooit, die in 56.45 ging, is bij lange na mijn top niet. Ik liep vandaag in een tempo dat ik nog wel een paar kilometer had kunnen volhouden. Onder de 55 moet lukken. Mits mijn lichaam net als mijn conditie wil verbeteren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>